فیلم متوسطی به نام مالاریا

پایگاه خبری گُلوَنی ، امید نجوان: اصابت قایق بی سرنشینِ پایان فیلم مالاریا به دیواره ی سنگیِ حیات خلوت فیلم ساز (شهبازی در روزهای جشنواره فجرِ دو سال پیش و در گفت وگو با احمد طالبی نژاد، دریاچه ی سد کرج را حیات خلوت خود معرفی کرده بود) آن هم لحظاتی پیش از طلوع نمادین آفتاب که قاعدتاً باید زندگی و نورِ امید را در دل مخاطبان فیلم روشن کند، بیش تر از آن که بازتاب دهنده ی وضعیت غیرقابل تصور شخصیت های داستان «مالاریا» باشد (دارم سعی می کنم برای کسانی که این فیلم را ندیده اند داستان را لو ندهم) تصویری از وضعیت غریبی ست که متاسفانه کارگردان فیلم، خود، دچار آن شده؛ گیر کردن در بن بست خودساخته ای که درست است امیدواری نسبت به تغییر آن وجود دارد اما در حال حاضر برای بهبود این وضعیت، به غیر از خودِ فیلم ساز، از هیچ کس دیگری کاری ساخته نیست. به تعبیری دیگر می توان گفت شهبازی در تازه ترین فیلمش به شکلی واضح، تاثیر مخربِ جوایزِ احساسی و گمراه کننده، و البته نتیجه ی ذوق زدگی بی مانندِ برخی منتقدان مطبوعات را به نمایش گذاشته است. کسانی که کم مانده بود فیلم متوسط «نفس عمیق» را تا سطح بهترین فیل ...