دردآشنایان

الناز محمدی| انگار دوباره زمین خشمش گرفته باشد. انگار باز هم آسمان به زمین آمده باشد و آوار، بچه ها و زن ها و مردها را با خود برده باشد. انگار دوباره سرشان را بالا آورده باشند و ببینند خرابی، ادامه زندگی شان است و «هیچ» کف دست هایشان. این حس و حال مردم شهرهایی است که زلزله یک روز آمد و زندگی شان را عوض کرد؛ مثل مردم بم، رودبار و منجیل، بوئین زهرا و آذربایجان. غم امروز کرمانشاهی های زلزله زده را حالا آنها بهتر از بقیه می فهمند؛ بمی ها و رودباری ها و ورزقانی ها. از یکشنبه شب گذشته که زلزله با قدرت 3/7 ریشتری اش، غرب ایران را لرزاند، دل زلزله زده های قدیمی هم لرزید، مثل همه سال های گذشته که لرزش و آوار و اندوه جامانده از آن رهایشان نکرد. سه روز گذشته را بمی ها و ورزقانی ها و رودباری ها سخت گذرانده اند، با یاد گذشته و اندوهی مشابه کسانی که به تازگی، اعضای خانواده هایشان را زیر خاک و آهن جا گذاشته اند و خانه هایشان بر سرشان خراب شده است. آنها حالا در گفت وگو با «شهروند» می گویند از یکشنبه شب، زندگی شان دوباره به هم ریخته، خواب ندارند و با بغضی در گلو، روزشان را شب می کنند. آنها می ...