چادرهای خوشحالی

گروه گزارش| دست هایشان را در ظرف مقوای له شده فرو می کنند و بعد مانند سفالگری خِبره از خمیر مقوا و آب حیوان می سازند. قصه و داستان تعریف می کنند و عروسک درست می کنند. قرار است هر روز با کمک یکی از مربیان کار جدیدی انجام دهند و چشم از ویرانی بیرون از چادر بردارند. یک هفته بعد از زلزله سرپل ذهاب، بچه ها با تنی خاک آلود و چشمانی خسته در چادر کمپ کودکان می خندند. دور تا دور چادر خاک است و خانه هایی که دیگر شکل خانه ندارند. داوطلبان در کمپ کودکان هیوا می خواهند حال و هوای بچه ها را عوض کنند و از تلخی ویرانی بکاهند. امیر سهرابی دو روز بعد از حادثه به سرپل ذهاب رسید و کار با جمع آوری چادر برای اهالی شروع و بعد هم هیوا، کمپ کودکان روستاهای سرپل ذهاب بر پا شد. چادری که پیش از این و در زلزله های بم و آذربایجان هم تجربه و اثرات بسیاری بر زیست بچه ها بر جا گذاشته بود. «کار این کمپ ها مداخله روانشناسی نیست؛ بلکه ما در این فضا سعی می کنیم تا با ایجاد فضای بازی، سرگرمی و تجربه های ادبی و هنری فضای شادی برای بچه ها ایجاد کنیم.» فضایی که به گفته سهرابی می تواند عمیق شود و خلاقیت بچه ها را شکوفا ...