سه نسخه برای احیای جنبش دانشجویی

دکتر حامد حاجی حیدری از دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران hajiheidari@PhiloSociology.ir دیگر نمی توان از عنوان سنتی و مرسوم «جنبش دانشجویی» استفاده کرد؛ وخامت حال سیاست دانشجویی به حدی است که دیگر اطلاق عنوان «جنبش» به آن دقیق نخواهد بود. گمان می کنم امروز بر هیچ کس پوشیده نیست که جریان های سیاسی دانشجویی در حال حاضر، ارتباط مؤثری با مردم ندارند، و بهترین نسبت آن ها با مردم به بیش از دو دهه پیش باز می گردد که آن هم تا حد زیادی مرهون وجهه نافذ جنبش واقعی دانشجویی در مقطع انقلاب بوده است. آنچنان سهم دانشجویان و طلاب حوزه های علمیه در وقوع انقلاب و سپس تأسیس نهادهای انقلابی پر رنگ بود که بیراه نیست این انقلاب را انقلاب «حوزه و دانشگاه» بنامیم. ولی امروز، نه نقش طلاب در پیشتازی ابتکارات سیاسی به آن درخشندگی است که بود، و نه دانشگاه و باید برای احیای این نقش، فکری کرد. نقشی که طلبه ها و دانشجویان می توانند در پیشبرد ابتکارات و راه حل های سیاسی کشور ارائه دهند، از سوی هیچ یک از اقشار دیگر قابل انجام نیست. آن ها ضمن اینکه اطلاعات و اشراف نسبتاً خوبی به دانش و معلومات لازم برای حل مسائ ...