از برانکو و شفر تا دایی؛ لیگ خانوادگی

شاید اگر ما هم در جایگاه وینفرید شفر، 1 ایوانکوویچ، علی دایی، رضا مهاجری، نادر دست نشان و حتی اکبر میثاقیان بودیم، سعی می کردیم افرادی را از دور و اطراف مان به عنوان مربی یا بازیکن انتخاب کنیم. افرادی که البته لیاقت و شایستگی اش را داشته باشند. الان در لیگ برتر از این نمونه ها بسیار می بینیم. بازیکنانی که زیر نظر پدرشان بازی می کنند یا پسرهایی که برای کمک به پدرشان در کادر فنی حضور دارند. نامش را می گذاریم اطمینان، اعتماد و شاید هم کمی لیاقت؛ اینکه خیلی از مربیان لیگ برتری از دوستان، آشنایان و اعضای خانواده در کادر فنی خود استفاده می کنند و البته برخی های شان نتیجه هم می گیرند. نمونه هایی از این دست در فوتبال ایران فراوان بوده و هنوز هم هست. تونی اولیویرا را یادتان می آید؟ سرمربی پرتغالی و محبوب تراکتورسازی که بلافاصله پس از حضورش در تبریز، عزم خود را برای جذب پسرش آنتونیو جزم و در نهایت نام او را با قراردادی چرب و نرم اضافه کرد. در حال حاضر هم نمونه هایی در لیگ برتر و لیگ یک وجود دارند، شاید به تعداد انگشت های دو دست. از برانکو و شفر گرفته تا علی دایی و رضا مهاجری و البته ...