عمارت

صابر محمدی روزنامه نگار گاهی یک تصویر، کار پتک را می کند؛ چنان کوبیده می شود بر تارک رسانه ها و ذهن فراموشکار ما، که به ناگهان یادمان بیاید از خلأ و حفره ای بزرگ بپرسیم که او این همه سال کجا بوده است؟ مثل آن عکس فردوس کاویانی که اردیبهشت امسال منتشر شد و جز افسوس و اندوه، به زبانی دیگر از تماشا مجهز نبود. پیرمرد خاطره انگیز نمایش های بزرگ چهار پنج دهه اخیر و البته «آقاکمال» سریال «همسران» که جزو معدود اسناد تصویری افتخارآمیز تلویزیون است، در آن عکس بسیار فرتوت و ناتوان به نظر می آمد. همه مان یادمان رفته بود بپرسیم کاویانی کجاست و چه می کند، مثل حالا که پس از گذشت فقط چند ماه از انتشار آن عکس، باز هم فراموش کرده ایم بپرسیم سرنوشت پیرمرد چه شد؟ فردوس کاویانی، این روزها خویشتندارانه در خانه و به دور از توجه رسانه ها به درمان بیماری اش مشغول است. همسرش تماس های اطرافیان را با این پاسخ همراه می کند که غرورش اجازه نمی دهد در این حال از کسی پذیرایی کند. او، سند شرافت تئاتر ایران است؛ می گویند آن قدر در این شرافت افراط دارد که باید کنترلش کرد تا در روزگاری که آدم هایی مثل او بر شرایط تسل ...