از سوگند بقراط تا اتانازی

نوح یووال هراری در کتاب معرفت افزای «انسان خردمند» نوشته است که انسان های شکارگر-خوراک جوی دوران باستان، از آنجایی که غالبا در حال حرکت بودند، پیرزنان و پیرمردان فرتوت و به شدت بیمار را می کشتند تا گروه کوچک شان بتواند به حرکت ادامه دهد و زندگی برای شان راحت تر باشد. وی این اقدام را نه نشانه بیرحمی انسان شکارگر پنجاه هزار سال پیش، بلکه کاری شبیه سقط جنین و 1 در زندگی انسان مدرن امروزی می داند. اما جدا از قتل هایی از این دست که به زندگی پیرزنان و پیرمردان دردمند دوران باستان پایان می داد و زندگی گروه های شکارگر را نیز سهل تر می کرد، اتانازی در تمدن های سه هزار سال اخیر نیز کم و بیش وجود داشت. یونگ درباره اتانازی در هند باستان نوشته است: «در هند برخلاف غرب پایان دادن به زندگی در میان بیماران، افراد محزون، دلسرد و ناتوان برای قرن ها بعد از دوره کلاسیک (قرن هشتم قبل از میلاد) پذیرفته شده بود. تاریخچه هند ثابت می کند که یک فرهنگ بزرگ جهانی، طی هزار سال، زمانی که کیفیت زندگی غیر قابل قبول در نظر گرفته می شد، روشی برای اعطای معنای مثبت به مرگ خودخواسته پیدا کرده است.» ولی با ظهور ...