آن که گفت آری و آن که گفت نه!

صدف عباسی* آرزوهای بزرگی در سر داشت. می توانست تقریبا همه چیز را به خوبی در ذهنش ببیند. باید کسب و کار خودش را راه می انداخت اما هنوز آماده نبود. در واقع، بهتر است بگوییم شرایط آماده نبود. خودش را مانند ماده ببری می دید که در تاریکی کمین کرده و در انتظار شکار است؛ شکار همان زمان مناسب، مکان مناسب و موقعیت مناسب بود، یعنی وقتی همه چیز برای شروع مهیا باشد. با این حال، هنوز تردید داشت که آیا جرات انجام این کار را دارد یا نه؟ باید صبر می کرد تا اعتماد به نفس لازم را پیدا می کرد. روزها گذشت و او همچنان با برنامه های روشن و واضح اش به خواب می رفت و صبح ها با ترس و انتظار بیدار می شد. ماه ها گذشت، سال ها گذشت اما شرایط هیچ گاه فراهم نشد. برای او تنها اشتیاقی کور ماند و حسرتی فراموش ناشدنی. بسیاری از ما برنامه ریزی های دقیقی برای زندگی هایمان داریم؛ برنامه هایی که در صورت محقق شدن می توانند پیشرفت های شگرفی را برایمان به دنبال داشته باشند. پس چه چیزی جلوی ما را می گیرد؟ یکی از مهم ترین جواب ها به این سئوال، انتظار برای فرا رسیدن موقعیت مناسب است. اما بیایید خیال خودمان را راحت کنیم، ...