اتاق شیشه ای سینما

عبد آبست را می توان در پیوند با شهرام مکری شناخت که هم بازیگر دو فیلم او«ماهی و گربه» و«هجوم» بود و هم نوع نگاه به سینما وتجربه گرایی خاص آن در جهان سینمایی این دو شباهت های زیادی به هم دارد. با این حال او فرم و زبان سینمایی خاص خودش را دارد و کاملا متمایز از مکری و زبان سینمایی اش حرف می زند. تمارض می تواند گواه این مدعا باشد. فیلمی که در عین وفاداری به سینما و ملزوماتش آن را در روایت و فرم بصری خود نفی می کند و از پوسته آن می گذرد و در یک ساختار شکنی فرمی، نه به زبان متعارف سینمایی که سینما را به زبان نامتعارف خودش روایت می کند. انگار فیلمساز دوست دارد همه مرزهای شناخته شده سینما را بردارد، قالب را بهم بریزد و ذهنیت های قالبی مخاطب را شکسته و از پس این بی نظمی، نظمی متفاوت تولید کند. اگر زبان سینمایی را یک زبان قرادادی بدانیم در تمارض این زبان برتابیده نشده و چه بسا پس زده می شود تا درست از این دگردیسی برساخته، سینما ساخته شود.سینمایی با زبان و لهجه خاص خودش. تمارض را می توان یک تجربه ناب سینمایی یا سینمای تجربی ناب دانست که همه عناصر و اجزا آن در این تجربه گرایی سهیم بوده ...